“In het dorp vragen ze nog regelmatig naar Luis”

Toen hun dochter Wijke op uitwisseling ging naar Amerika, nam het gezin Zimmerman-Kuijt uit Bodegraven de Mexicaanse Luis in huis.  “Het is heel verfrissend om door de ogen van een ander naar je eigen gewoonten te kijken.”

Je kunt allerlei redenen bedenken om het níet te doen. Geen plek, te veel gedoe of mijn Engels is zo slecht. Maar Marjan Kuijt weet inmiddels beter, en daarom was ze twee jaar geleden gastmoeder voor een buitenlandse uitwisselingsstudent. “Als je een beetje makkelijk bent en je kunt je openstellen voor anderen, dan is het heel verrijkend. En een extra puber in huis is ook gewoon gezellig.”

Wensen

Dochter Wijke (18) vertrok in augustus 2015 voor een high school year naar Dallas en ging daar wonen in een Amerikaans gastgezin. Al snel ontstond bij haar ouders Marjan en Vincent het idee om hetzelfde terug te doen voor iemand die naar Nederland kwam. Zoon Jurgen (16) zag dat niet direct zitten. “Ik was al niet happy dat mijn zus een jaar wegging. En dan zou er iemand anders komen die ik steeds op sleeptouw zou moeten nemen …” Maar het idee bleef hangen in de hoofden en Jurgen stemde al snel in.

“Ik had wel een paar wensen. Ik wilde het liefst een jongen uit Zuid-Amerika, die van sporten en van gamen hield.”

Graag geziene gast

Uitwisselingsorganisatie YFU ging op zoek naar een goede match, en vier dagen nadat Wijke was vertrokken, stond Luis uit Mexico op Schiphol. In het begin was dat best raar, en ook zeker niet altijd makkelijk. “Luis praatte slecht Engels en was vrij stil”, vertelt Marjan. “Het was soms moeilijk te peilen hoe hij zich voelde.”

Het pakte allemaal goed uit. Luis legde makkelijk contact en was al snel een graag geziene gast op feestjes en op de voetbalclub. “Ik zie hem nog staan op de kar die door Bodegraven reed, toen zijn voetbalteam bekerwinnaar was geworden”, vertelt Marjan trots.
Jurgen kreeg op zijn beurt een maatje, iemand met wie hij samen voetbal kon kijken en kon gamen. “Maar we deden bewust ook dingen gescheiden. Ik had mijn vrienden en hij de zijne.”

Luis nam zijn Nederlandse school niet altijd even serieus. “Daar had ik moeite mee”, geeft Marjan toe. “Maar hij heeft ons ook een spiegel voorgehouden. Wij hameren misschien wel te veel op schoolprestaties. En willen altijd alles maar plannen. Luis was meer easy going en dat is ook een kwaliteit.” Bij zijn afscheids-BBQ stonden zestig man op de stoep. “En als ik in het dorp kom, vragen ze nog regelmatig naar hem.”

 

 

 

Auteur: Inge Vossers