Wendel Bakker over haar ervaringen in Japan

“Het idee van een uitwisseling spookte al een tijdje in mijn hoofd rond voordat ik het echt serieus begon te overwegen.” “Terwijl mijn middelbare school carrière aan zijn eind begon te komen merkte ik dat ik geen enkel benul had wat ik echt wou doen.”

“Waar lagen mijn interesses? Wat vond ik leuk? Wat waren mijn sterke punten, waar kon ik aan werken? Ik wist het allemaal niet. Ik had me al ingeschreven voor een HBO opleiding, docent Engels, maar ik wist stiekem wel dat mijn hart daar niet lag, mede omdat ik nog steeds in mijn hoofd met de optie ‘tussenjaar’ rondspeelde. De uiteindelijke beslissing kwam met de realisatie dat ik niet naar het vervolgonderwijs wou zonder eerst uitdaging te zoeken en hopelijk daardoor ook te ontdekken waar echt mijn dromen lagen.”

“Nee, ik heb lang een Engelstalig land overwogen. Zoals bijna iedereen stond Amerika op mijn lijstje, maar ook Australië zweefde erop rond. Hoe meer ik erover nadacht, echter, hoe meer ik me realiseerde dat daar helemaal geen zenuwen lagen. Geen enkel deel van mij begon te roeren bij de gedachte aan een jaar in een Engels land. Wat saai, begon ik te denken. Als je dan toch op uitwisseling gaat, waarom niet je grenzen opzoeken?

“Ik wist dat ik echt wou reizen, ik wou ver weg, ik wou uren in het vliegtuig zitten. De beslissing viel op Azië door de extreme cultuurverschillen met Nederland. Na even googelen merkte ik al snel dat ik Japan het meest interessant vond. De taal leek (soort van) te doen, de cultuur was overal enorm aanwezig en de natuur, oh, wat mooi. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.

“Het vertrek… Was enorm spannend. Hoe zou dat gaan, alleen in een vliegtuig stappen, in mijn uppie door de douane? Komt dat wel goed? Het waren allemaal vragen die door mijn hoofd raasden in de weken, misschien zelfs maanden, voor vertrek. Ik kan je garanderen dat ik bijna elk filmpje en website over hoe je het vliegveld overleeft gelezen/gezien heb. En ik kan je vertellen dat het me allemaal honderd parten meeviel.

“Een van de nadelen van voorbereiding is dat je snel te veel verwacht. Dit kan positief, of negatief zijn. Ik had mezelf aangepraat dat het vliegveld en de reis ongelofelijk ingewikkeld zouden zijn. Daar was niks van waar. De website van KLM, de begeleiding van YFU en de tips van andere reizers trokken me makkelijk door het begin heen. We waren er prachtig op tijd, koffers waren de perfecte maten en hoewel ik stijf van de zenuwen stond, was ik er helemaal klaar voor. Op het vliegveld werden we opgevangen door een YFU medewerker die alles super in haar hoofd had, kudos voor dat! Ze leidde ons regelrecht naar de juiste gate, voor mij was het een kwestie van haar vinger volgen en in de rij gaan staan.”

“Voordat ik het doorhad, was het alweer tijd voor de laatste knuffels en foto’s en toen begon het avontuur. Schiphol is gemaakt voor first-time reizigers, alles was aangegeven op een stuk of twintig bordjes. Er was echt niks aan, haha! Ook na aankomst in Japan was het navigeren van het vliegveld geen probleem. Gewoon de enorme borden volgen en de seconde dat ik de schuifdeuren verliet stonden er weer YFU medewerkers op me te wachten. Ik had er veel meer van verwacht, maar het was kinderlijk simpel.”

“Ik koos voor YFU na ongelofelijk veel onderzoek, maar dan ook echt heel erg veel. Ik denk niet dat er een organisatie is die ik niet bekeken heb.”

“YFU sprong eruit door de verhouding prijs en kwaliteit, hoe persoonlijk en op maat het was en de lengte. YFU is een van de weinige programma’s die rond de 10 maanden duren, wat voor mij een perfecte lengte was. Aanvankelijk had ik wel even van “joh, ik wil toch zo lang als maar kan!” maar toen ik daar serieuzer over na begon te denken begon ik toch wel een beetje te twijfelen.”

“Ik kwam tot de conclusie dat tien maanden een super lengte is aangezien je 90% van het schooljaar meemaakt maar de minst leuke tijd (aka, de tijd waarin alle locale studenten helemaal in de stress zitten door examens etc) mist, je in januari weer terugkomt en dus nog een tijdje hebt voordat je je in moet schrijven voor een vervolg opleiding en natuurlijk omdat je na tien maanden echt je familie wel weer wilt zien. Ik heb met een paar mensen gemaild die ook op uitwisseling waren geweest en ze gaven vaak aan dat het in de laatste paar weken echt heel moeilijk werd, de laatste loodjes, om het zo maar te zeggen.”

“Vaak was het zo dat ze hun familie en vrienden enorm misten en de lol er onderhand wel gewoon af was. Ook toen ik YFU mailde met een paar vragen werd er zo geweldig antwoord op gegeven, alle twijfel werd er zo afgepraat. Het is niet een enorme organisatie, maar toch wereldwijd bekend, het is niet alsof je voor een nobody kiest.

Ook toen de keuze al gemaakt was merkte ik hoe geïnteresseerd ze waren in mij als persoon, niet alleen maar als een student die ze afscheepten.”

“Door met de medewerkers te praten, naar voorbereidingen en ervaring-avonden te gaan kreeg ik heel veel vertrouwen in YFU. Toen ik al een tijdje in Japan zat kreeg ik zelfs een mailtje van ze hoe het allemaal ging! De gedachte dat ze stil bij je staan als mens en dat je iemand bent waarvoor ze echt hun best doen vond ik heel geruststellend. Ook met de representatie hier in Hiroshima heb ik geen problemen, ze zijn allemaal heel meelevend en begaan.”

“Ik vind Japan helemaal geweldig. Echt, er is niks negatiefs dat ik over mijn ervaringen tot nu toe kan zeggen. YFU heeft een geweldig gastgezin voor me gevonden, dit zijn mensen waarmee ik de rest van mijn leven in contact ga blijven, dat weet ik helemaal zeker. Ze maakten echt geen grapje, je gastgezin wordt echt een tweede familie. Mijn gastzusje is inmiddels vertrokken naar Nederland, ook met YFU. Ze is misschien 24 uur weg nu, maar ik mis haar enorm.”

“Ik heb sinds maart opeens twee kleine broertjes en een zusje maar dat voelt helemaal niet raar. Een deel van mij heeft het gevoel alsof ik hier al mijn hele leven woon, zo op zijn plaats is alles hier gevallen. Ik kijk er nu al naar uit om samen met haar avonturen in Nederland te beleven! Mijn school is ook ongelofelijk leuk. Ik was best zenuwachtig, wat zouden ze denken van mij, een Europeaanse die een dikke tien centimeter boven de gemiddelde lengte van meisjes hier uittorent.”

“Ook die zenuwen waren helemaal niet nodig. Ja, ze waren zacht gezegd behoorlijk onder de indruk van mijn lengte en oogkleur maar ik ben er nooit anders door behandeld. Ik was niet de vreemdeling, niet ‘het nieuwe meisje’, maar werd onmiddellijk opgenomen in de klas. Ik was meteen deel van de groep hier, en hoewel ze allemaal wel wat schuw en verlegen zijn deden ze heel erg hun best om met me te praten.”

“Ook nu voel ik me gewoon deel van de klas, niet het buitenbeetje, ook al begrijp ik lang niet alles van wat er in de les gezegd wordt. Als ik niet oplet of weg begin te dommelen kan ik een tik van mijn klasgenoten verwachten, en als ik een vraag betreffende het huiswerk of lesmateriaal heb kan ik altijd bij ze terecht (no worries, het huiswerk doe ik voor de leuk, het is niet verplicht). Mijn vrienden en ik zitten vaak bij elkaar in de pauzes maar ik kan bij elk groepje terecht en heb een klik met bijna iedereen.”

“Je hoeft heus geen perfect Japans te kennen om met mensen hier te bonden, ze vinden het hartstikke leuk als je in je gebroken Japans met ze probeert te communiceren. Zolang je je best doet komt het helemaal goed. Het “ganbatte” idee is heel belangrijk hier, zolang je daar aan voldoet red je je prima. Wat ze ermee bedoelen, is dat je gewoon doorzet en het opnieuw probeert ook als het moeilijk is. Eigenlijk het Japanse equivalent van vallen en opstaan!

“De taal is nog steeds wel moeilijk maar ik ga met sprongen vooruit. YFU Japan verstrekt een studiemethode genaamd KUMON en hoewel ik er geen groot fan van ben moet ik toegeven dat het werkt. Je knalt er zo kanji, grammatica en woordenschat in. En zolang je gewoon probeert zinnen te vormen, niet bang bent voor fouten en openstaat voor verbetering is de taal amper een struikelblok.”

“Je gastgezin en schoolbuddy doen de nu nog te moeilijke zaken voor je en met hun hulp is er amper verschil van Nederland. Japanners vinden het super leuk om ook een dagje met je uit te gaan, zeker als ze een interesse in Engels hebben! Hoewel het verstandig is ze te vragen zoveel mogelijk met je in het Japans te praten is af en toe wat Engels echt een opluchting. Ik heb het zelf gevonden bij de andere uitwisselingsstudenten. Ze komen vanuit de hele wereld! Als ik terug ben in Nederland zou ik een roadtrip door Europa kunnen doen en in bijna elk land iemand hebben om een nachtje bij te slapen, zo te spreken. Je maakt contacten voor het leven, en iedereen heeft de zelfde mindset als jij.”

“Ze zijn allemaal avontuurlijk en nieuwsgierig, opzoek naar de uitdaging in het leven. En je ontdekt je zelf ook heel erg. Je word naar het uiterste gedrukt, je ontdekt je grenzen, of dat nou vrijwillig is of niet. Terugkomend op mijn reden voor een uitwisselingsjaar, ik heb hier ontdekt wat ik echt leuk vind en heb een studie gevonden die ik waarschijnlijk na terugkomst ga volgen, en het is niet docent Engels, haha! Het is echt een geweldige ervaring, en je ontdekt dingen over jezelf en anderen die je op geen enkele andere manier had kunnen leren.”

Auteur: Inge Vossers