“Ze had mijn eigen kind kunnen zijn”

“Ze had mijn eigen kind kunnen zijn”

In het drukke huishouden van de familie Langendoen is altijd plek. YFU-gastmoeder Anoesj heeft een salon aan huis en runt ook nog eens een buitenschoolse opvang.
Dat weerhoudt haar niet om samen met haar man Ricardo en zonen Lucas (15) en Finn (10) gastkinderen in huis te nemen. Vorig jaar waren dit Samyr uit Mexico en Berk uit Turkije en dit schooljaar woont er een gastzus: de 17-jarige Italiaanse Gaya.

Tweede thuisland

Anoesj is nauw verbonden met YFU Nederland. Haar ouders namen jarenlang scholieren in huis, onder meer uit Japan, België, Duitsland, Finland, Argentinië, Zwitserland en Slowakije. “Ik heb broers en zussen over de hele wereld, fantastisch is dat.” Toen Anoesj 16 was, ging ze zelf naar Noorwegen.

“Dat was mijn beste beslissing ooit. Ik heb een fantastisch jaar gehad, op het Noorse platteland, in een gezin met twee jonge kinderen. We moesten een kilometer lopen naar de bewoonde wereld. Prachtig vond ik het, die ongerepte natuur.”

Nog steeds is Noorwegen haar tweede thuisland en gaat ze ieder jaar minstens één keer terug. Afgelopen december was dat wel heel bijzonder: Anoesj en Gaya gingen samen. Met z’n tweetjes, zonder mannen. “Dat was really nice, Noorwegen was koud, maar mooi. En Anoesj heeft net zo’n relatie met háár gastmoeder als ik met haar.”

Meisje

“Pas op Gaya, ieder woord in het Engels kost je 5 cent”, waarschuwt Anoesj lachend. Sinds januari wordt er thuis alleen nog maar Nederlands met haar gesproken. “Dat kan ze prima”, vindt Anoesj. “Maar soms is Engels net iets makkelijker”, is het weerwoord van Gaya.
Het tekent de relatie tussen de twee. Anoesj: “Ze had mijn eigen kind kunnen zijn. Zo voelt het echt.” En de mannen in huis? Die vinden het gezellig.

”We kunnen het heel goed met elkaar vinden”, zegt Ricardo. “Het is wel wennen hoor, een meisje in huis”, roepen Lucas en Finn. Wat doet ze dan anders? “Gewoon, een meisje zijn.”

Chocopasta

Gaya geniet intussen met volle teugen in het mooie Nederland, waar het veel rustiger is dat in haar drukke thuisstad Rome. De taal is moeilijk, maar de mensen zijn heel aardig. En de vrijheid die ze heeft, vindt ze geweldig. “Op de fiets of met het openbaar vervoer kun je zo overal naartoe.” Friet vindt ze lekker, een kroket niet. En al die boterhammen? Mwah, liever niet. Ze geeft de voorkeur aan rijstwafels – met chocopasta of vlokken, dat dan weer wel.

Ook op school (5 VWO van het Jan Tinbergen College) draait Gaya goed mee. De meeste vakken begrijpt ze nu aardig en ze maakt steeds meer toetsen. Met een goede vriendin spreekt ze regelmatig af. Ze heeft geschaatst met de klas en is ook al naar een party geweest. “Ze hoort er, kortom, gewoon bij”, vertelt Anoesj.

Het gezin doet veel samen – naar de Efteling, een weekje naar Frankrijk, naar het strand of wandelen met de hond. En dan gaat Gaya natuurlijk mee. Met Anoesj doet ze veel meidendingen: naar Ladies Night, koekjes bakken, shoppen of een tompouce eten bij de Hema. “En met carnaval hebben we de bloemetjes buiten gezet”, glundert Anoesj.
Plannen genoeg dus. “Gelukkig hebben we nog een paar maanden de tijd voordat Gaya weer terug gaat naar Italië. Maar de tijd vliegt, het gaat veel te snel.”

Auteur: Inge Vossers